sensizlik

Hep krizdeydin. Nasıl bir algılama ki seninki şimdi batıyorum sanıyorsun. Beyaz eşyan geliyor bir yerlerden, vücudun kömür isiyle ısınıyor, beyninse süngerleşiyor. Bunlar olurken evinde su yok. Çocukların kitap görmemiş, süt içmemiş. Büyümemiş çocukların ve sen hep krizdeydin ki zaten. 10 kişilik bir hayat yaşıyorsun. Zombileşen benliğinle her gün yokoluyorsun. Milyonlarca kişilik açlığın var ve sen hala gözlerini açmıyorsun. Memleketimden insan manzaralarını okurken özenmiştim varlığına. Küçük sıcak odamda hayaller kurup, yenilmiştim savaşına. Benim her zaman kahvaltım hazırdı ailemin kaloriferli mutfağında. Ama hep seninle olmak istedim. Yanında durmak, belki önünden koşmak istedim. Sanırım beynimi sana hediye etmeliydim. Bende beyin, sende açlık fazla. Ah keşke ikisi birarada olsa, belki daha hırslı olunurdu. Yollar daha hızlı koşulurdu. Azimle yaratılırdı belki yeni dünya… Oysa ben sadece üzülüyorum, kendimce çabalara giriyorum, bazen kazandım sanıyorum, çoğu zamansa yeniliyorum. Sensiz ben hiçbirşey olamıyorum…

Advertisements

One thought on “sensizlik

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s