Boşlukları doldurma oyunu

Nesrin bir altıgenin alanını hesaplayamamıştı. Hayatında en iyi yaptığı şeyin geometri problemleri çözmek olduğundan emin yaşadığı lise yıllarını anımsadı. Şimdi ise kızı Betül’ün, tam aptallara layık olan test kitabındaki bu problem onun başını ağrıtıyordu. Betül ne kadar da aymazdı. Birşeyler bulup uzaklaştımalıydı onu. Dikkatini başka bir yöne çekip problemi çözemediğini örtbas etmeliydi bir şekilde. Saniyeler içinde beyninin içinde oluşan binlerce absürd fikir kıvılcımlarından birisini alelacele seçip uyguladı Nesrin. Evet, gözüne ağrı saplanmıştı ve siyah benekler görüyordu her yerde. Zavallı Betül telaşa kapıldı. “Anne ne olur uzan” dedi yalvarırcasına. Nesrin öylesine iyi bir oyun çıkarmıştı ki bu göz ağrıları ve siyah benekler hayatı boyunca yakasını bırakmayacaktı bir daha. İki ay sonra göz ameliyatı geçirmek zorunda kaldığında artık söylediği yalanı, oynadığı rolü unutmuştu. Bir daha hiçbir problemi çözmek zorunda kalmadı. Kökten çözüm diye buna derler herhalde 🙂